عجب حکایتی است!! از همه جای این کشور برای کمک به بچه هایی که مرتکب قتل شده اند و نیاز به کمک - چه حقوقی، چه خبری و چه رضایت گرفتن- دارند خبر می شویم. بعد از همشهری خودمان غافلیم!!
امروز خبر شدم که حدود سه ماه قبل - که تاریخش را هنوز نمی دانم- امیر هوشنگ فضل اله زاده را در خرم آباد تنکابن اعدام کردند. امیر هوشنگ عاشق خواهر دوست صمیمی اش شده بود. برادر غیرتی شده بعد از خبر شدن، با او گلاویز شد و چون ریز جثه تر بود، نتوانست آنچنان که می خواهد او را ادب!!!کند. پس رفت تا با دو دوست دیگرش برگردد.
برگشت و این بار نتیجه دعوا، افتادن امیرهوشنگ به زیر دست و پای دوستان غیرتی بود. کتک خورد و تهدید به چاقو شد. وقتی بر زمین افتاده بود ، او هم برای دفاع از خودش چاقو در آورد و با یک ضربه به پای دوستش زد. خون پا بند نیامد و مثل خیلی از این دعواهای خیابانی، تا طرف ضربه دیده به بیمارستان برسد، کار از کار گذشته بود...!
شنیده ام که مردم شهرمان برای گرفتن رضایت، همه کاری کردند. از التماس گرفته تا جمع کردن دیه و پیشنهاد آن به اولیاء دم. اما پدر مقتول به هیچ عنوان رضایت نداد و بالاخره در پاییزی که گذشت در بی خبری ما، خودش حکم را در ملا عام اجرا کرد!
