اتهام مجله زنان، یا دست‌کم یکی از آن‌ها، چنانكه گفته شده، اختلال در «امنيت رواني» جامعه است. شايد برگزاركنندگان اين جلسه تصور مي‌كردند من به دليل علقه و ارتباط با مجله زنان بايد در این‌جا از اين اتهام دفاع كنم. اما من نه تنها دفاعي از اين اتهام ندارم، بلكه مي‌خواهم آن را بپذيرم. به علاوه در خيانتي آشكار و از پيش اعلام‌نشده می‌خواهم نشان دهم که دست بر قضا اتهام وارد شده این بار درست از کار درآمده است. فقط اشكالي وجود دارد كه با اجازة حقوق‌دانان باید به آن اشاره کنم. این ایراد به آيين دادرسي مربوط مي‌شود. ایراد این است که در این اتهام، جاي متهم رديف اول با متهم رديف دوم اشتباه شده‌است. درست است که زنان متهم هستند اما این خود زنان‌اند که متهم‌ند، نه مجله زنان؛ اين خود زنان هستند كه «امنيت رواني جامعه» را به خطر انداخته‌اند، نه مجلة زنان. سمتِ مجله زنان در اين جرم، معاونت در ارتکاب جرم است نه مباشرت. اين خود زنان هستند كه مباشرتا «امنيت رواني جامعه» را به خطر انداخته‌اند. مجلة زنان از آن‌ جا که صدای این زنان را بازتاب می‌داده و در مختل کردن «امنيت رواني جامعه» به آن زنان یاری رسانده متهم است. ازاین رو توجهِ اتهام به این مجله، البته با سمت معاونت در بزه ارتکابی، کاملاً درست است.

اینها، بخشی از صحبتهای دکتر حسین قاضیان است درباره مجله زنان.

فرصتی شد تا ضمن بازگفتن از "زنان"، از آقای قاضیان هم چیزی بنویسم. از این که لازم نیست بمونیم تا کسی مثل احمد بورقانی از دست بره و همه در تمجیدش قلم بزنیم. آقای قاضیان یکی از کسانی است که در هر شرایطی ازش چیزی یاد می گیری؛ چه وقتی سکوت می کنه و چه وقتی حرف می زنه.

فروتن، صمیمی، مهربان، متوجه، جسور و بی ادعا.

یکی از فرصتهای مجله زنان برای من، آشنا شدن و یاد گرفتن و یادگرفتن از آقای قاضیان بود.

باز هم یاد روزهای دوشنبه به خیر!

مرتبط: عکسهای رازنو از مراسم.