زنگ زده در اخرین لحظه هایی که به انفرادی می بردندش. زنگ زده به وکیلش و گفته که می رود برای اجرای حکم قصاص!

راحله زمانی را می گویم که در چهارشنبه دو هفته پیش، با التماس و عجز، مهلت گرفتیم برای رضایت گرفتن از اولیاء دمش. و نشد! به هیچ قیمتی، حتی بهای گزاف دیه!

جز تاسف چیزی برای گفتن ندارم.

۲۰۰۸  با اخبار بد -خیلی بد-  شروع شده است. دستکم برای من. اگرچه تقویمم به خورشیدی است، بی آنکه طلوعی درکار باشد!

پیوست: ساعت ۷ صبح است. دقایقی پیش راحله زمانی اعدام شد. دیشب گروهی ( از غروب که راحله تماس گرفته بود) برای گرفتن رضایت راهی اسلام شهر شده بودند و گروهی از دوستان هم از نیمه های شب راهی اوین. تا ساعت ۲ دل دل کردم و آخرش نتوانستم بروم. می دانستم آخرین التماسها هم نتیجه نخواهد داد و از التماس بیزارم.