دیروز مراسم اعتراض به بازداشت مریم حسین خواه و جلوه جواهری در انجمن صنفی روزنامه نگاران برگزارشد. گزارش کامل این مراسم را در سایت تغییر برای برابری بخوانید.  

^{عکسها:جواد منتظری}       _{کاوه مظفری همسر جلوه و شهاب میرزایی همسر مریم}

یکی از سخنرانهای این مراسم من بودم. موضوعی که می خواستم در این مراسم در موردش صحبت کنم( و متاسفانه به خاطر کمبود وقت فقط به بخشی از آن پرداختم) این بود که از یک طرف کشور ما طبق معاهده ژنو-۲۰۰۳ در اجلاس سران، برای گسترش جامعه اطلاعاتی، متعهد است به اینکه برای گسترش جامعه اطلاعاتی در کشور،  به ویژه برای زنان -طبق ماده۱۲ بند الف بیانیه اصول- همه خدمات فنی و نرم افزاری و ابزاری و غیر ابزاری را که در توان دارد، به خدمت بگیرد.

 

 

 

 

 

_{تصویر سمت راست: مادر جلوه و خواهر مریم در ردیف جلو - تصویر چپ: نسرین ستوده در حال سخنرانی}

ضمن این که دولت ، تعهد داده  - که دست بر قضا دیروز درست چهار سال از امضای این تعهد نامه  می گذشت!ـ که از آزادی بیان و آزادی عقیده و آزادی ارتباطات و تبادل اطلاعات و گسترش اینترنت حمایت کند....! ازحاضران دعوت کردم که بدون قضاوت من در سخنانم، به داوری بنشینند و  اوضاع امروز ما را با چنین پیمان نامه ای مقایسه کنند که ببینند که هیچ سنخیتی با وضع امروز مریم و جلوه که اتفاقا تنها جرمشان عملی کردن مواد همین پیمان نامه ها و نظایر آنهاست،دارند. و گفتم که آیا امضا کنندگان این پیمان نامه ها پاسخی به این داوری دارند؟ و خود را در برابر ما نه! در برابر آنهایی که امضایشان را کنار ایشان نشانده اند، دارند؟ 

^{عکسهایی از سخنرانان مراسم:}

^{شهلا لاهیجی} 

 ^{فرخنده احتسابیان}

 _{عکس پایین: سمیه فرید}

^{عکس بالا: خودم: آسیه امینی}

_{منصوره شجاعی} 

 ^{ژیلا بنی یعقوب} 

 

 

 _{محمد شریف}

 _{بهاره هدایت}

 

 

 _{سارا لقمانی}

 ^{گوهر بیات(مادرجلوه)}

 

 

 _{فریده غائب}

 _{محبوبه حسین زاده،  و زهره ارزنی}

از سوی دیگر ، مساله این است که شرایط به سمت و سویی می رود که دیگر خبری از مدافعان حقوق زن و مدافعان حقوق بشر نیست. زیرا امروز فعالان  حقوق زن و مدافعان حقوق بشر همگی خود تبدیل به قربانیان زن و قربانیان حقوق بشر شده اند، بدون اینکه هیچ نهاد و انجمن و گروه صنفی از آنها به خاطر نوع فعالیت داوطلبانه مستقلشان حمایت کند. درحالی که جای آن دارد که فعالان اجتماعی،زنان و فعالان مدنی خود پیش قدم شوند برای اینکه نهادی صنفی و کاملا مستقل داشته باشند تا از آنها به خاطر نوع فعالیتی که می کنند دفاع کند.

امروز دعوتنامه هایی که برای بسیاری از ما برای همین مراسم آمده بود تنها به اسم مریم حسین خواه بود. چرا؟ چون او روزنامه نگار و عضو یک نهاد صنفی است و نهاد صنفی اش موظف به حمایت از او است.

 ^{تصاویری از مراسم}

 _{دلارام علی}

 ^{نفیسه آزاد}

 

 

         _{رجبعلی مزروعی}  

^{فعالان زن نگران خواهران و فرزندانشان مریم و جلوه}

 _{محبوبه کرمی}

 _{ناهیدمیرحاج}

 

 

 

 _{سوسن طهماسبی}

 

 ^{پروین اردلان}

 

 

 

 _{ناهید کشاورز}

 _{احترام شادفر}

 

( از این قسمت صحبتهایم متاسفانه به خاطر کمبود وقت صرف نظر کردم که آنها را در اینجا می نویسم)

اما نام جلوه جواهری در این دعوتنامه ها نبود. او روزنامه نگار به معنای حرفه ای آن نیست. اما او کنشگری است که به طور داوطلبانه ولی مداوم می نویسد و نوشته هایش را در یک رسانه اینترنتی انتشار می دهد و امروز به همین جرم در زندان است. کدام ارگان و کدام نهاد باید از او حمایت کند؟!

درحالی که مردم جهان درتلاشند تا روزبروز مشارکتشان را در امر اطلاع رسانی بیشتر و بیشتر کنند و این مساله به حدی جدی شده است که نام شاخه ای از علم روزنامه گاری را به خود اختصاص داده؛ یعنی روزنامه نگاری مشارکتی، که در آن عمده خبرهای رسانه - که عمدتا هم اینترنتی اند-  توسط شهروندان عادی و غیر حرفه ای نوشته و منتشر می شود، و در حالی که برای این دستاورد جدید شهروندان مدنی، جشنواره ها و جایزه های بین المللی درحال تدارک دیده شدن است، ما در اینجا و در کشور عزیزمان جلوه هایی را که شاخص های پیشرفت و نمونه های بارز توسعه این علم در کشور ما و نشانه استعداد جوانها و زنهایمان در این زمینه اند را باید به "همین جرم" در زندان ببینیم! این هم لابد جایزه و جشنواره مدیران کشور ماست !

و بالاخره اینکه امروز بیش از هر روزی این خلا وجود دارد و احساس می شود که نهاد های مدنی و فعالان مدنی، حتا اگر یک صنف یا یک قشر مشخص نباشند اما نیاز به حمایتهای صنفی از سوی انجمن ها و فعالان مدنی در جنبش های اجتماعی دیگر دارند. چو عضوی به درد آورد روزگار ...