یک گور دسته جمعی بزرگ
ما؛ مرگزیان سالهای تبر
ما ؛ استخوانهای عهد دقیانوس در اندام قرن نو
ما ؛ زنده زنده پشت به پشت ، در گور خفته یا گور کن ، میرنده یا میران
در پی رستگاری
از رستن تا رستاخیز.

*
یک گور دسته جمعی بزرگ
ما؛ علفهای روییده بر پشته های گور
در انتظار گاوی که نشخوارمان کند
و بدویم در رگهای زندگی.

*
پر می شوند گورها
و جنون
می دود زیر پوست چارپایانی
که دویده ایم ما
پیشتر
در رگهایشان.
و از آنجا
به عروق منجمد شده مردان و زنانی
که سالهای تبر را
در کتابهای درسی کودکانشان
تاریخ فرهنگ و هنر می نامند.

*
گورهای دسته جمعی بزرگ
پر می شوند و
هنوز خالی.

ارديبهشت 82- شعري از دفتر دومم