از اين كه امروز به جاي افتخار كردن به يك اتفاق مهم ملي، بايد شرمنده خانواده هاي دانشجويان دربند باشيم كه كار بيشتري در همدلي با آنها نداريم، شرمنده ايم.
از اين كه به جاي نوشتن از پيشرفتهايي كه از زمان مشروطه تا امروز داشته ايم، بايد از درجازدن در حقوق اوليه انساني بنويسيم شرمنده ايم.
از اين كه امروز در هواي آزاد نفس مي كشيم و خبري از دوستانمان در تنگناي اوين نداريم شرمنده ايم.
ما نوادگان پدربزرگان مشروطه خواهمان از اين كه نتوانسته ايم چون ايشان، نهضت حق طلبي را به شايستگي ادامه دهيم شرمنده ايم.
ما از اين كه ميراث فرهنگ ملي مان با تماشاي مكرر اعدام ها و نهادينه شدن خشونت در سلول سلول ذهن فرزندانمان به باد مي رود شرمنده ايم.
ما اصولا اين روزها شرمنده ايم از اين كه شرمنده ايم.