سال ۷۴ ، دکتر رهین استاد جامعه شناسی سیاسی ام بود.

 بماند که این مرد چه نقش بزرگی در " معنادار" شدن "آموختن" برایم داشت.

بماند که هر لحظه و هر آینه حرف زدنش را می بلعیدم با همه وجود... و بماند که چه زود رفت و بناگاه!!

ولی از او جز آموزه هایش در جلد استادی چیز دیگری هم تا همیشه با من مانده است. حس غریبی که همیشه دنبال "بهانه" می گردد تا همه چیزی را دورو برش " معنا" ببخشد.

جوری که زندگی یک جاده خاکستری دراز بی معنای کسل کننده نباشد! بهانه ای که به قول استاد مزه یک لیوان آب را هم عوض کند.