دير رسيدم به خبر. سفر بودم و تقريبا يك روز بعد از بازداشت دوستانم، از آن خبردار شدم يعني ديشب. متاسفم از اين كه آرامترين و مدني ترين حركتهاي اجتماعي هم نه فقط تحمل نمي شود كه با تندترين برخوردها- مثل بازداشت و زنداني كردن- پاسخ داده مي شود!

اين هم از آخرين اخبار سال ۸۵ و اولين اخبار سال ۸۶!!! كه با جنبش زنان تمام و با همان شروع شد.

محبوبه حسين زاده را يك سالي است كه مي شناسم و چند ماه با او دركنشگران كار كرده ام. دختري بسيار حساس كه اندك رنجشي مي تواند چشمانش را بباراند. دختري كه سعي كرد از گزارشهايش در حد يك گزارش، عبور نكند. ايدزيها، كودكان كار و بچه هاي بم اين حرف مرا خوب مي فهمند.

ناهيد كشاورز را هم كافي است تا دو ساعت همنشينش شوي. بقدري آرام و مهربان و دلنشين است كه حتا اگر نشناسيش، باز دوستش خواهي داشت.

آن سه تن ديگر را از نزديك نمي شناسم. ولي مهم اين نيست. مهم اين است كه حالا اين پنج نفر در بازداشتند. آنها ۱۳ به درشان را هم صرف جمع آوري امضا براي كمپيني كرده بودند كه يكي از  آرامترين و مدني ترين حركتهاي اجتماعي است. اين هم تحمل نمي شود؟

اين پنج زن هرچه زودتر بايد آزاد شوند. اين حق قانوني و مدني آنهاست.