احساس بيهودگي مي كنم. بارها خواستم چيزي بنويسم. مقاله اي يادداشتي و حتا اينجا حرفي از سر دلتنگي. اما تر جيح دادم دراز بكشم و زل بزنم به سقف. اين وسطا بعضيام بدجوري هم زدن آب گل آلود رو. مثلا يه خبر كوچك - كه به گمانم بيشتر از سر نابخردي منتشر شد تا عمد- يه عالمه آدم رو دچار سوء تفاهم و بدبيني كرد. اينو به عمد مي نويسم كه خبرنگارا - ي مثل خودم- بخونن.
يه نوشته كوچك ما مي تونه به يه آدم كمكي بزرگ كنه و يه نوشته كوچك هم مي تونه سر يكيو به باد بده. نه اينكه ما مهميم، نه اصلا! رسانه ماست كه هنوز هم مي تونه يه كمي به افكار عمومي شكل بده. افكار عمومي هم قضاوت مي كنه و اين قضاوتها روي راي و نظر شخصي آدمهاي مرتبط با اون خبر تاثير مي ذاره.... باقيشم بمونه باي وقت بهتري كه حال نوشتني بود.
بي ربط:
- ايران جزو معدود كشور هاييست كه در آن نظام مالي براي كم درآمد ها وجود ندارد.
و
- سياست يعني فكر و برنامه. چيزي كه در دولت كنوني وجود ندارد. هيچ گونه سياستي در كنترل قيمت مسكن از سوي دولت اعمال نمي شود. شاهد هستيم كه هيچ گونه ارتباط منطقي بين درآمد مردم و هزينه و قيمت مسكن وجود ندارد كه ناشي از بي بند وباري دولت و سياست هاي آن است.
