آقاي رضا شريفي! رییس شاخه دانشجویی جبهه مشارکت!  آن لحن مذكور كه مي فرماييد نه از سر هيجانات روزنامه نگارانه، كه از تعصبات حزبي است اتفاقا! در انديشه شده بودم كه چگونه روزنامه نگاري در تحليل يك واقعه چنان بيتاب و از خود بيخود مي شود كه خبرساز را به ناسزا مي گيرد و حكم مي دهد و محكوم مي كند؟ 

 ما - ماي روزنامه نگار- نه سر چماقيم و نه ته ناسزا،‌ پس در اين ميانه اگر هدف اين هر دو قرار مي گيريم،‌از سر بي مهري و نابخردي چماق به دستان است و ناسزا اندازان، اما تكه انداختن ما و تحليل را به فحاشي آميختن، رسمي است كه در قاموس و اخلاق حرفه اي گرچه ناديدني نيست، اما كمتر انتظار آن مي رود.

حالا اگر درد چماقي و زهر ناسزايي از سر قلم ما چكيد، شما جناب شريفي اتفاقا بهتر است كه رد آن را در باورهاي سياسي و احتمالا تعصبات حزبي بجوييد نه در هيجانات روزنامه نگارانه!!!