هوایی ام کرده ای. بیش از همه دختران و زنانی که چون روح سرگردانی به این سو و آن سو می کشانندم. نقاشی هایت را که نگاه می کنم ناخود اگاه شاعر می شوم فقط برای این که پیش تو کم نیاورم. 

تو چه کشیده ای در این دو سال؟ در آن بند؟ و این رنگها و این طرح ها چه می گویند که به هر که نشانشان می دهم با دهان باز به در بسته نگاه می کند؟

نقاشی هایت را زده ام زیر بغل و به همه نشان می دهم که : " شما بگویید! آیا نقاش این تابلوها می تواند...؟!"

پیرزن نوزده ساله! معلوم است که باور نمی کنیم نقاش این تابلوها کسی جز دخترکی معصوم می تواند باشد. کاش سیم های خاردار را از آسمان بنفش این نقاشی پاک کنی.