امروز روز اعتصاب غذا برای زندانیان بود. من در این اعتصاب شرکت نکردم. با این که به این حرکت نمادین احترام می ذارم و به همه کسانی که در اون شرکت کردن ولی نتونستم با خودم کنار بیام که این حرکت درسته یا نه. دلایلم برای شرکت کردن در اون برای خوددم کافی نبود برای همین ترجیح دادم  با سکوت احترام بذارم به کسانی که اونو باور داشتن.

ولی با همه وجودم خوشحال و راضیم که امروز رو با خونواده نازنین ( مهاباد فاتحی) گذروندم. دیدن مادر بی پناهی که یک ساعت گریه اش رو تو بغل تو خالی کنه و با نا امیدی بپرسه: یعنی فکر می کنی بچه ام بر می گرده ...

حالم خوش نیست. نازنین 19 ساله محکوم به اعدامه و نتونسته تو دادگاه ثابت کنه که قتلش عمدی نبوده و دفاع از ناموسش بوده و برادر زاده اش.... نمی دونم می تونم خونواده پسره رو هم پیدا کنم یا نه. اگه بشه با اونها هم حرف زد خیلی خوبه.

 نازنین ختا هنوز وکیل نداره! و نمی دونم وکیل تسخیری اش تو دادگاه اول چه کرد!اولین وکیلش یک میلیون پول خواسته بود از خونوادشون (تو همون دادگاه اول) که چون نداشتن گذاشت و رفت و وکیل تسخیری هم نتونست کاری کنه.

 هفته شلوغی در پیشه! خیلی شلوغ و من حالم اصلا خوش نیست.