يك هفته عالي رو پشت سر گذاشتم در پاكستان. چيزهاي زيادي ياد گرفتم. تا حالا فكر نمي كردم تاريخ كشورهاي اسلامي اين قدر شبيه همه و چقدر مهمه كه ما از اين تاريخ با خبر باشيم. زنان فعال و پيشرو در پاكستان و اندونزي و مصر و احتمالا زنان فعال در بسياري از كشورهاي اسلامي ديگه بسياري از مشكلات مشابه ما رو پشت سر گذاشتن. اونها به خاطر تغيير وضعيت زنان در قوانين تلاشهاي زيادي كردن و مهمتر از اون براي آموزش حقوق انساني به مردم و بويژه زنان عمرشون رو وقف مبارزه كردن.
و در همه كشورها سخت ترين دوره هاشون دوره قدرت گرفتن بنيادگرايان اسلامي بوده. دونستن اين تجربه ها كمترين فايده اش اينه كه آدم احساس تنهايي نمي كنه. احساس مي كنه خيلي هاي ديگه كنارش دارن همنفس با اون مي دون و اميد دارن. اين اميد خيلي مهمه.
با "فريدا شهيد" مصاحبه اي كردم در مورد نقش جنبش زنان پاكستان در جامعه مدني اين كشور كه بزودي در سايت خبري تحليلي كنشگران ( كه اميدوارم در طول هفته آينده بره هوا!) منتشر خواهد شد. در مورد اين سايت بزودي بيشتر خواهم نوشت.
فعلا تا همين جا كه نوشتم در وضعيت نيمه افقي هستم.
