سلام کردن آسان است. مهم این است که می شود به حرف زدن، نوشتن و ادامه دادن ادامه داد یا نه؟

سلام به همه آنها که می نویسند و به همه ای که می خوانند.

من هنوز نمی دانم آنچه که در وبلاگها می نویسیم برای خودمان است یا برای دیگران. این هم از عجایب این رسانه است.ولی وقتی می گوییم رسانه یعنی که "دیگران"مهمند.

و وقتی که "وبلاگ" را انتخاب می کنیم یعنی که "من " هم مهمم.

خب اینها هم به این خاطر که رشته ام به این بحثها بی ربط نیست.

این پست اول را با یک شعر تمام می کنم:

 

قاچاق می کنم واژه ها را

از کویری ترین ترانه های بی تو غریب

                                     می گذرم

از فلات حرفهای نگفته

دره های خط فاصله

کوه های نقطه چین

قاچاق می کنم واژه ها را

و ممنوعترین عاشقانه را برای تو می سرایم.