مثه یه حیوان نجیب تو گل موندم! خواستم درس بخونم. دوماه فقط وقت دارم. یک هفتشم که دارم می رم سفر. و تازه مشکل که اینا نیست! مقدار قابل توجهی منابع به اون پاس شده های ما اضافه شده که دود از سر مبارک بلند می کنه! تازه بعد از این که  ندای همسایه ها یاری کنید و سر دادم ، حالا به این نتیجه رسیم که آن حیوان نجیب واقعا چه جوری در میاد از تو گل!؟ یه زمانی برای کنکور تو سه ساعت یه کتاب 200 صفحه ای رو  خوندم و 96 درصد هم زدم ولی الان این کتاب نظریه های ترجمه جناب دهقان رو می ذارم جلومو هر پاراگراف رو سه بار می خونم و بعد می گم : خب چی گفت؟!

یعنی سن بالا می ره آدم خنگم می شه؟!

بدتر از همه این که به یه پیشنهاد کار هم جواب رد دادم که بشینم بخونم ولی تقریبا نا امید شدم از این که تو این مدت کم برسم !

اگر کسی سراغ داره به مقدار معتنابهی امید، انرژی ، اعتماد به نفس و خوش بینی نیاز دارم.