بردند او را

گیس کشان

از پیش چشم من.

و کاری از من ساخته نبود.

دوره اش کردند،

تنگش گرفتند،

بی کلامی عاشقانه

و کاری از من ساخته نبود.

دیدمش؛

جان دادنش را

و تن دادنش

عریان و غمگین

هن و هنش را شنیدم

و ضجه هاش را.

گیسش را بریدند و باز رهاش نکردند

                              و کاری

                               از من         

                               ساخته

                               نبود.

این هرزه معصوم

که

شبانروز می پلکد لای دست و پای ما

میهن من است،

میهن من - که بی بیضه ترین مرد زمینم -

و کاری از من ساخته نیست.

این شعر را که خیلی هم دوستش دارم در مجموعه " هی .... تو که رفته ای" هست که انتشارات  آهنگ دیگر سال ۸۳ چاپش کرده. از کتابم بازم اینجا شعر می ذارم.