برخی از دوستان و همکاران رودررو یا تلفنی پرسیده اند قرار است به چه منظور دور هم جمع شویم؟ واقعیت این است که فراتر از برخوردهای احساسی که همه ما همینک گرفتار آنیم و گریزی هم از ان نیست ( و اصولا چرا نباشیم؟!) چند نکته مهم وجود دارد که از سوی یک نهاد صنفی می تواند قابل پی گیری باشد. جدا از این ما گرد هم جمع می شویم تا در بدرقه روح همکارانمان کنار هم باشیم و اگر توانستیم تسلایی بر دل دردمند خانواده هایشان.

۱- بیش و پیش از همه ابراز همدردی با خانواده ها و نزدیکان همکارانمان و برگزاری مراسم یادبودی به همین منظور.

۲- درخواست پیگیری برای معلوم شدن علت واقعی رخدادن چنین فاجعه ای در شرایطی که علتهای ضد و نقیضی از منابع رسمی و غیر منظور شنیده و منتشر می شود.

( توضیح اینکه با توجه به اینکه همسر یکی از قربانیان حی و حاضر و عاقل و بالغ وجود دارند و در مصاحبه با پناه وآزاده  (از روزنامه سرمایه ) تصریح کرده که همسرم از هواپیما تماس گرفت و توضیح داد که هواپیما دارای نقص فنی است و خلبان حاضر به پرواز نیست .... بنابراین مدیریت این پرواز باید اولا توضیح مشخصی برای علت پرواز در چنین شرایطی داشته باشد و دوما -که اتفاقا مهمتر نیز هست- دلیل مشخصی برای تکذیب این خبر داشته باشند! به فرض که همسر این خبرنگار جسارت بیان چنین مطلبی را نداشت یا اصولا چنین تماس تلفنی برقرار نشده بود، آیا حقیقت باید چنین در زیر دست و پا گم و گور شود؟)

۳-درخواست پیگیری وضعیت حقوق صنفی و انسانی آسیب دیدگان و خانواده هایشان( و پیش از همه اینکه آیا سرنشینان این هواپیما بلیط پرواز داشته اند؟ اگر آری حق و حقوق انسانی شان چه می شود و اگر نه کارفرمایان ایشان و نیز مدیران دعوت کننده پاسخ دهند که چگونه میهمانانشان را بدون بلیط و بدون دادن حق استفاده از بیمه به ایشان به مهمانی مرگ برده اند؟ و اینکه آیا مسافرت گروه های خبری با چنین هواپیمای جنگی طبیعی است؟ )

۴- تاکید برلزوم آشنا شدن خبرنگاران با برخی از حقوق مدنی و صنفی شان در مراکز علمی- رسانه ای.حقوقی  که در همه جای دنیا رعایت می شود اما در کشور ما متاسفانه همیشه بنا بر اجبار یا مصلحتهای مختلف نادیده گرفته شده و پایمال می شود.

توضیح : دوستی امشب یادآوری می کرد که این قدر نگویید چرا سوار شدند؟! شما هم اگر بودید می رفتید!

 پاسخ اینکه رفتن عده ای خبرنگار در شرایط نامساعد دلیلی بر رعایت نکردن شرایط و امکانات ایمنی برای آنها از سوی مدیران نیست.ضمن اینکه در همه کشورهای پیشرفته خبرنگاران برای آشنا شدن با حقوقشان آموزش می بینند و این نیز وظیفه رسانه ها و اصحاب آن است. نا آگاهی خبرنگاران که نافی مسوولیت کارفرمایان ایشان یا مدیران جامعه نیست! بنابراین اصلا سوال اینجاست چرا دراین مملکت هیچ علمی یا صنفی به خبرنگاران نمی آموزد که در شرایط ناایمن از چه امکاناتی باید استفاده کنند. حتا خبرنگاران مناطق جنگی نیز باید همواره از حقوق و مزایای شرایط جنگی مثل حق بیمه ، حق استفاده از وسایل و امکانات ایمنی و ... استفاده کنند چه رسد به اینان که در شرایط صلح به جنگ! رفته اند.

۵- اعتراض به نحوه اطلاع رسانی این حادثه در شرایطی که جامعه تشنه شنیدن و دانستن در مورد آن است.

(روز اول حادثه درحالی اخبار رادیو و تلویزیون از پخش نام کشته شدگان ابا داشت، که بارها و بارها تاکید شد که همه سرنشینان هواپیما کشته شده اند. علت این امنیت بازی ها و افزودن نگرانی مردم چیست؟)

مساله ای که یادمان نرود این است که خواسته های و پرسشهایمان و حتا اعتراضهایمان همگی حرفهای صنفی ماست. مابرای زدن حرفهای سیاسی چنین شرایطی را انتخاب نکرده ایم که بسیار هم پی گیری آن اهداف در این شرایط که خانواده های ایشان ناباورانه عزیزانشان را به خاک می سپرند،  غیر انسانی است.

بنابراین از یاد نبریم که برای منافع حزبی و گروهی ، فرصت بسیار است. هرکه برای همدلی و همراهی در این راه آماده است قرار ما فعلا  روز شنبه ساعت ۱۲ در انجمن صنفی .

اگرزمان آن تغییر کرد خبرش را خواهیم داد. بگمانم که شرق هم خبر را فردا منتشر کند.