بعد از او نوبت منوچهر ترک ۳۰ ساله و سپس صفرعلی ورمزیار ۳۱ ساله بود.

نمی خواهم از جرم محمد بگویم و بدانم و بنویسم . جرم او و همجرمانش بسیار سنگین و غیر قابل توجیه بوده است. قتل کودکان در نوع خود آن قدر فجیع است که همه ما از شنیدنش حتا عاجزیم! نمی خواهم بگویم که لازم است خانواده مقتول همیشه رضایت بدهند و این رضایت چه با گرفتن دیه و یا با رضایت قلبی و بدون آن و یا به هر ترفند دیگری همراه باشد. شاید کسی نخواهد یا نتواند رضایت دهد! به هر حال ما انسانیم و بخشش، امری نیست که همیشه و در هر شرایطی با رضایت قلبی همراه باشد.

در این میان و در مورد این پرونده خاص برخی عقلا!! پیشنهادهای دیگری هم کرده بودند؛ مثل اینکه خانواده محمرضا خانواده مقتول را تهدید کند که اگر اقدام به اعدام فرزندانش کنند، دعوای خون، همچنان ادامه خواهد یافت و آنها انتقام خواهند گرفت! آنها این پیشنهاد را برای خون بس!!!! این قائله می دادند. به گمانم در جواب این عقلا باید سکوت کرد و به آنها پشت کرد و راه خود را رفت. ولی حرف من این است که جایی که قانون از افراد حمایت می کند و جایی که قانون به جای خانواده مقتول تصمیم گیر است ، چرا جان فردی که در ۱۶ سالگی مرتکب جرم شده و باید تحت حمایت قانون باشد، به رضایت خانواده مقتول بستگی می یابد؟!

 محمد رضا در سنی مرتکب این جرم شده که قانون در قبال مرگ از او حمایت می کند!!! و به او فرصت اصلاح و دوباره زیستن می دهد. اما این فرصت صبح امروز برای همیشه از او گرفته شد!

نمایشگاه عکسهای جواد منتظری از رقص درویشان قونیه.

افتتاحیه: جمعه ۱۸ آبان ماه ۸۶ خورشیدی. ساعت ۴ تا ۸ عصر. مکان : گالری گلستان: دروس - خیابان کماسایی- پلاک ۴۲ (نمایشگاه تا یک هفته برپاست و روز پنج شنبه ۴ تا ۶ باز است)

مرتبط: خبر سایت عکاسی

مقاله این مدد کار را هم بخوانید. در دو سال و شش ماه آینده ممکن است فرصت چندانی برای نوشتنی چنین نیابد! چقدر از بدنت را باید بفروشی برای زندگی؟ - دلارام علی

و ...

شادی خبر بالا ولی دیری نپایید؛ دلارام علی حکم  ۲ سال و ۶ ماه!!! زندان گرفت.زنگ نزدم با کسی حرف بزنم. حرفی نمانده است که!امشب تا صبح ۲۲خرداد از مقابل دیدگانم کنار نمی رود!

از سینا دفاع کردیم که اعدام نشود. اعدام سینا نقض حقوق بشر بود.چرا که سینا در ۱۶ سالگی مرتکب قتل شده بود. سینا قربانی نقض حقوق بشر بود.

دلارام ولی مدافع حقوق زنان است! از او با چه نامی دفاع کنیم؟

یادم می آید روزی که خانه اوسانلو رفته بودم همسرش چشم براه فعالان جنبش زنان بود.نه اینکه مستقیم بگوید، از سراغ گرفتنش دانستم. 

 نکته های ظریفی هست در رفتار اجتماعی ما که شاید متوجهش نباشیم اما مهم است، خیلی مهم. خانواده ها را تنها نگذاریم. اگر به همه نمی توانیم برسیم، تقسیم کنیم و هر کسی سراغ خانواده یک نفر هم برود، خودش کلی است!

اما بعضی از آدمها وقتی می میرند شاید فقط یکی دو تن از دوستانشان و اعضای خانواده با خبر شوند. حتا اگر شاعر باشند و شعرهای خوب هم گفته باشند. حتا اگر منتقد شعر باشند. بعضی از آدمها مرگشان مثل زندگیشان تلخ و گزنده است. امروز تیرداد نصری هم رفت.تیرداد بخشی از کودکی و نو جوانی ام را امروز زنده کرد و البته دوباره میراند و با خود برد. دلم گرفت وقتی فکر کردم ساعت گرینویچ زبان او را نمی فهمید وقتی که تند تند شعر می خواند و تند تند راه می رفت.

دلم هوای چشمه کیله کرده. دلم هوای عصر پنج شنبه های کوتاه پاییز و زمستان شهسوارمان را کرده . دلم هوای نشستن و شعر خواندن با حمزه و قنبری و حسنی و  فخری و افسون و تیرداد و مینو و پروانه و مهرداد و بقیه را کرده. دلم گرفته وقتی تلفن زنگ نمی زند حتا ! اس.ام. اسی خبر مرگ رفیقی را می دهد که کیلومترها و سالها و سالها و سالها از تو دور است. انصاف نیست! این گونه مردن انصاف نیست! همان طور که انصاف نبود نوع زندگی اش هم. انصاف نبود پاک سازی اش از تدریس. انصاف نبود بی کار شدنش. دربه در شدن در کشوری دور و مردن در شهری که مردمش به زبان شعر تو حرف نمی زنند. این انصاف نیست.

خوب زندگی کردن و خوب مردن حق همه ماست.

به دوست عزیزم نغمه که می دانم در شهری دور این سوگنامه را خواهد خواند تسلیت می گویم.

ّّپیوست:شعری از تیرداد نصری :

هفت سال اول را معلم بودم

۲۴ یعد را:

شاگرد مکانیک

جورابفروش کنار خیابان

ظرفشوی رستوران



راننده پیتزا فروشی

کارمند تعاونی دانشگاه

پرواز دهنده کبوترهام

بیکار

عضو انجمن شعر



نقاش ساختمان

دلال پاکت و کیسه نایلونی

سیگار فروش کنار صبح تا ساعت ۴ میدان



مغازه دار

سیاسی

فراری دهنده

فراری

حیرتزده سرگذشت ((هاید پارک)) لندن



خیابان به خیابان

شهر به شهر

قاره به قاره



زندگی مرا فرستاد.

به آدرس عوضی.

_{از فخری عزیزم که این شعر رو برام تو کامنتا گذاشت ممنونم.}

من کمتر از سابق پای اینترنتم و به همین دلیل تا به حال ننوشته ام. ولی دوستان دیگر خوشبختانه دیرکرد مرا جبران کرده اند.

سومین روز بازداشت دکتر رزاقی درحالی گذشت که خانواده اش هنوز نه تماسی با او داشته اند و نه می دانند که اتهام وی چیست. به برادر بزرگ وی امروز گفته اند که فعلا یک هفته در شعبه دوم بازپرسی ویژه امنیت ، بازجویی اش ادامه خواهد داشت و در این یک هفته نه خبری و نه ملاقاتی و ....  

- اگر باز هم متهم نمی شوم به این که با نوشتن از کودکان افراد بازداشت شده سعی در تاثیرگذاری براحساسات عمومی دارم( که البته نمی دانم ایراد این کار چیست وقتی حقوق این کودکان نادیده گرفته می شود؟!)- باید بنویسم که دو روز اول بچه های ۸ ساله و سه ساله دکتر رزاقی به شدت سراغ او را می گرفته اند. یکی از ویژگی های مردی که بقدری منظم است که نیم ساعت دیرکردنش،حتا در این شهر پر ترافیک، همکارانش را مطمئن می کند که اتفاق غیر معمولی افتاده، این است که فرزندانش مطمئند که امکان ندارد او بدون خداحافظی از آنها و مادرشان و بدون توضیح کافی در مورد مقصد سفر برایشان، از آنها جدا شود و برای مدت نا معلومی! از خانه برود.

بنابراین پیشنهاد بیهوده ای داده بودم به همسر دکتر که : به فرزندانتان بگویید دکتر به سفر غیر منتظره ای رفته اند! حسین سه ساله در گوش  تک تک مهمانهای تازه وارد سوال می کند :" تو هم نمی دانی بابای من کجا رفته؟!" و همه مستاصل می مانند که به آنها چه توضیحی بدهند.

دلداری دادن به خانواده ها این روزها بسیار سخت تر از رسیدگی به وضع خود فرد بازداشت شده است. اما این نه لطف ، نه اثبات دوستی ، و نه هیچ چیز دیگر ، بلکه وظیفه است. فرزندان و همسر افراد بازداشت شده نه فعال اجتماعی اند، نه اهل قلم، نه اهل آموزش و تحقیق و جامعه مدنی و حقوق بشر.

آنها شهروندان عادی هستند که حق دارند بدانند الان همسر و پدرشان در چه وضعی به سر می برد. کی آزاد می شود؟ چرا بازداشت شده؟ اتهامش چیست؟ و ...

حق..حق....حق.... به گمانم این همه دغدغه ای بوده است که امروز امثال دکتر رزاقی را پشت میله ها نگه داشته است.